TER NAGEDACHTENIS AAN PANDA

Woensdag, 4 november 2009

David Neale, onze directeur Dierenwelzijn, was bij ons toen we de barbaarse levende dierenmarkten en de wildparken in Zuid China bezochten een paar weken geleden. Hij was zo vriendelijk om mij deze mooie woorden met u te laten delen die hij schreef op zijn vlucht naar huis:

Je hebt alleen je ziel

Stel, je wordt geboren in een lege wereld, een wereld met niemand om je te troosten, niemand om je warm te houden, geen handen aan je wieg en niemand om te voorzien in je onmiddellijke behoeften, alleen maar een holle leegte.

Terwijl ze op de koude, vuile, betonnen vloer lag was dit alles wat ze had, was ze geboren in een betekenisloze wereld. Niet één persoon wist van haar bestaan, haar moeder was niet in staat om haar te bereiken en al helemaal niet om haar te voorzien in haar behoeften. Dit was het “lot” van een klein kitten op een levende dierenmarkt in Foshan, Zuid-China.

Haar moeder was in een kist gepropt met tientallen andere ondervoede, bange en zieke katten wachtend om uit hun erbarmelijke verblijf te worden gesleept om op brute wijze te worden geslacht en opgegeten. De kat handelaren die om de kist heen hingen hadden niet eens gemerkt dat ze aan het bevallen was, haar nakomelingen waren door de tralies van de kooi heen gevallen en lagen nu op de vuile, koude, betonnen vloer hieronder. Ze hadden niet gemerkt dat ze jammerde om haar moeder, jammerend om een hand van vriendelijkheid die we allemaal zo hard nodig hebben in de eerste momenten van ons bestaan, jammerend voor haar leven.

Het verloop van het leven van dit kitten zou de  weg zijn naar de dood op die vloer waar ze lag, totdat wij haar zagen wriemelen onder de krat terwijl we deze markt bezochten en de vreselijke omstandigheden daar vastlegden. We pakten haar op, verborgen haar voor de handelaren, en smokkelden haar terug naar onze auto. Plotseling, in een paar seconden waren we verantwoordelijk geworden voor haar leven. Plotseling was daar een hand van menselijke goedheid op wonderbaarlijke manier verschenen tegen alle verwachtingen in.
 

Toen we in de auto zaten en aan de eerste basisbehoeften van deze arme verloren ziel te voldoen, lagen buiten de katten nog boven op elkaar in de kisten. Honden werden in smerige hokken gegooid waar al ander honden inzaten met duidelijke tekenen van levensbedreigende ziekten, liggend naast weer andere bewegingloze honden, hun wereld was al tot een ellendig einde gekomen. Ezels, geiten, herten en varkens, allemaal op elkaar gepakt in smerige hokken, kippen, eenden, ganzen en konijnen bovenop elkaar, geen ruimte om te bewegen, geen ruimte om te leven.

Welke macht leidde deze dieren hiernaartoe om te wachten op het einde van een ellendig, pijnlijk leven? Wat leidde tot het kitten wriemelend en gillend voor haar leven op deze kale, verlaten, besmette vloer? Wat leidt tot de gevoelloosheid van een marktkoopman die hem toestaat een doodsbang dier te slaan, terwijl wij ernaar kijken en onze tranen proberen in te houden voor de ellende en het verdriet van deze arme wezens?

Wat leidt tot een jonge jongen om in het gezicht van een beer te stompen om hem te dwingen een kunstje op te voeren voor een afwachtende menigte? Wat brengt een mens ertoe de tanden van tijgers en leeuwen te verwijderen, ze net zo lang te slaan totdat ze onderdanig zijn en om hun  reden om te leven af te nemen, ze alleen nog rond te laten paraderen in een arena en te pretenderen dat dit woeste dieren zijn die zijn “getemd”?

Er is geen antwoord op deze vragen, en er zijn geen woorden om uit te leggen waarom, en het is met enige droefheid dat ik deze woorden schrijf na een aantal dagen safari parken en dierenmarkten in China bezocht te hebben. In een land dat sterk in opkomst is en een eigen unieke identiteit aan het opbouwen is na jaren van onderdrukking, lijden de dieren een lot dat  dieren over de hele wereld lijden, behandeld als handelswaar, gehouden in fabrieken met miljarden tegelijk, miljoenen die gebruikt worden voor experimenten en misbruikt om voor ons winst te maken en voor ons vermaak.

Sinds het begin van de economische hervormingen in China in 1978 is China gestegen naar de derde grootste economie op aarde met een bevolking van 1,3 miljard mensen. China’s enorme omvang betekent dat alles groot is dit houd in dat ook het dierenleed groot is. Maar er is hoop in dit uitgestrekte land. Aangezien de economische en politieke reus snel aan het ontwaken is, zo groeit ook de wens om te beschermen, respect te tonen en zorg te verlenen aan de miljarden dieren die deel uitmaken van dit enorme land.

Zoals markthandelaren misbruik maken van en dieren martelen voor voedsel, zoals de acteurs de dieren slaan en hen vernederen en hun geest breken in naam van entertainment, zoals mensen achterover leunen en lachen om de ellende en het verdriet van beren die gedwongen worden op hun voorpoten te lopen of met elkaar moeten “boksen” in een zielige vertoning van menselijke heerschappij, zo is ook een nieuwe generatie van mensen in opkomst die geven om dierenwelzijn. Mensen die bereid zijn op te staan en de stem te zijn voor de dieren, bereid om de autoriteiten uit te dagen op hun acties en die bereid zijn om mensen aan te spreken die gebruik en misbruik maken van dieren in de naam van entertainment en hebzucht. Het is deze generatie die hoop geeft voor de toekomst van China.

Voor al deze dieren, die ontdaan zijn van hun natuurlijke karaktereigenschappen, hun geesten gebroken, is het enige wat overblijft hun ziel. Voor ieder van deze zielen, moeten wij hun stem zijn, de stem die zij verloren zijn op het moment dat zij geboren werden in deze wrede, harteloze wereld. We moeten vechten voor de rechten van deze verloren zielen en proberen het leed te verminderen van de vele miljarden die schreeuwen om onze hulp, en tegelijkertijd de mensen ook te redden. Het verschil maken in slechts één leven kan gevolgen hebben die helpen bij het verbeteren van de levens van miljoenen.

Voor dit ene katje heeft zelfs ons gebaar van menselijke goedheid haar leven niet kunnen redden. Ze stierf na toch liefde, zorg en respect te hebben ontvangen vanuit de nieuwe wereld waar zij in terecht was gekomen.
We noemden haar “Panda”.

Aan Panda,

je bent mooi op elke manier, jouw leven en het leven van elke andere ziel die deze wereld binnenkomt alleen om wreed en zonder gevoel behandeld te worden en zonder ooit de hand van de menselijke goedheid gevoeld te hebben, dat is zo belangrijk dat we je dat hebben kunnen geven. Er is van je gehouden vanaf het moment dat je bent gekomen tot het moment dat je ons verliet.

Ik vond deze foto van Dr John die Panda vasthoud ,een perfecte kleine ziel.

GETUIGE ZIJN VAN HET SLECHTSTE VAN DE MENSHEID

Dinsdag, 3 November 2009-11-06

Toen de beroemde chef-kok Simon Bryant aankwam in ons opvangcentrum in Chengdu, was iedereen vrolijk. Simon is een fabelachtig populaire persoonlijkheid in Australië en deze talentvolle chef-kok en toegewijd dierenvriend was blij om op wat voor manier dan ook de honden, katten, en beren van China te kunnen helpen!

De arme Simon had nauwelijks tijd gehad om bij te komen toen hij uit het vliegtuig kwam en rechtstreeks in een persconferentie liep die we hadden voorbereid voor zijn komst. Niets had meer betekenis kunnen hebben voor de gezelschapsdieren in China, dat Simon, samen met chef-koks uit Chengdu en onze eigen koks op locatie (Li Damu, Zeng Zhiming, Deng Chengfang, Fu Kai) enthousiast een toezegging tekenden in het Chinees en voor de Chinese televisie dat ze nooit honden en katten zouden koken, serveren of eten.

Met een verscheidenheid van onze dr. Dog honden en honden die gered zijn die hen hielpen om het onderwerp waarover het gaat te benadrukken, spraken Simon en de lokale koks met veel genoegen tot de camera´s en onderstreepten daarbij waarom de mensheid veel beter af is met honden en katten als vrienden, in plaats van als voedsel.

Met nog een paar uur tijd voor onze vlucht naar Guangzhou, had Simon nog tijd voor een korte wandeling rond het opvangcentrum om beren als Douglas te ontmoeten, die gelukkig naar het hek kwam kuieren om even hallo te zeggen.

Diverse safari parken in Zuid China.

Zoals altijd, laten deze plaatsen het beste en het slechtste van de mensheid zien. Het beste werd gedemonstreerd door mensen als onze eigen Chinese staf bestaande uit Rainbow en Irene toen zij onvermoeibaar Simon, Dave (onze directeur Dierenwelzijn), en mij chaperonneerden door deze plaatsen die voor dieren op deze aarde echt een hel zijn.

Verbijsterende safari parken en hun nog meer afgrijselijke shows met dieren, waar leeuwen, tijgers en beren worden geslagen, afgeranseld worden en met scherpe punten worden bewerkt om ze te dwingen handelingen te verrichten die zo onnatuurlijk zijn voor hun instincten in het wild, en waar binnen de meerderheid van de omheiningen uitgehongerde dieren worden gehouden die alle hoop hebben opgegeven.

Onze eerste reis naar naar het Guilin tijger en beren park was een schokkend voorbeeld van hoe deze park managers de overheid en China bedriegen. Vele jaren geleden hebben we naar buiten gebracht dat dit park de praktijk erop nahield om ``levende dieren te voederen``. Op dat moment, filmden Boris (onze projekt direkteur) en ik jonge tijgers die levende biggen en jonge kalveren aanvielen en dan uiteenscheurden omdat ze zogenaamd werden ``opgeleid`` als voorbereiding op een leven in het wild. Terwijl het publiek juichte, krijsten de dieren jammerlijk in angst en pijn, terwijl ze langzaam doodbloeden. Een diesel tractor reed vervolgens de ring in, waar hij uiteindelijk de tijgers scheidde van hun prooi en de kreupele en stervende dieren naar buiten schoof om uiteindelijke definitief te worden geslacht.

Als camouflage voor de echte praktijk van het verkopen van wijn van tijgerbotten, en het winnen van gal uit de beren, houdt dit park de schijn op en wenden zij voor een paradijselijke plaats te zijn voor twee van de mooiste van China´s bedreigde diersoorten. Op deze tweede visite van ons met Simon, werden we bij de ingang begroet door iets wat ons deed duizelen. Als je het park binnenkomt, staat daar groot en trots een gelukkige ambassadeur die de bezoekers verwelkomd. Wat we zagen was een foto van onze eigen geredde beer, Andrew.

In eerste instantie vond ik het moeilijk om te zien dat onze glorieuze kraagbeer, met drie poten, die stierf aan leverkanker in 2006, nu de poster jongen was voor een park dat tijgers en beren zo vreselijk exploiteerd en pijn doet.

Maar hier was hij, obsceen geschilderd op de poster die mensen verwelkomd aan de voorkant van de poort, en ongetwijfeld draait hij zich om in zijn graf. Er zijn geen woorden om onze woede te beschrijven, en ja, we nemen dit zeker op met de betrokken autoriteiten.

Toen we later met de verkoopster in de winkel praatten (net alsof we toeristen waren), filmden we alles wat gezegd werd en kwamen erachter dat het makkelijk is om berengal en wijn van tijgerbotten te exporteren naar de UK, (en naar de rest van de wereld) wat in feite, en niet verassend, illegaal is onder zowel het Chinese als het internationale recht.
Opmerking; dit wordt dus een tweede brief aan een ander Chinees bureau. Toen onze ``toer`` verder ging, zagen we deze mooie beer, van zijn tanden ontdaan, weerloos en depressief.

 
De laatste verschrikkingen van dit park zagen we tijdens een voorstelling in een openlucht arena, waar doodsbange beren werden gedwongen om op een motorfiets te rijden over een hoge draad, tenminste 10 meter hoog, een andere beer die zijn ogen dicht deed en zijn kop probeerde terug te trekken , terwijl de trainer het touw rondom zijn snuit straktrok en hem venijnig in het gezicht sloeg, telkens weer, toen hij niet meteen zijn aanwijzingen opvolgde .

Majestueuze tijgers, één met een enorme tumor op zijn been (zie hierboven) werden vernederd en verlaagd bij iedere gelegenheid. We vertrokken met een zwaar hart, maar onszelf wel belovend dit op te nemen met de autoriteiten, en zwerend om de foto van Andrew te laten verwijderen.

De volgende dag, zondagochtend, zagen wij de levende dieren markt vol met kooien en hokken met honden, katten, ezels, geiten, konijnen, en kippen, allemaal ellendig hun lot afwachtend. Zoals altijd, droegen veel van de arme honden een halsband, waaruit blijkt dat zij ofwel gestolen zijn uit de woningen van hun familie, ofwel verkocht zijn aan de markthandelaren door hun eigenaars toen ze ze niet meer wilden.

Op een gegeven moment, hoorde Dave een luid miauwen en we zagen een klein pasgeboren katje onder één van de kattenkooien, waar een moeder net was bevallen van haar jong. Terwijl Dave voor een afleidingsmanoeuvre zorgde, raapte ik snel het kleintje van de grond op en deed het onder mijn T-shirts. Irene beseft onmiddellijk wat er gebeurde en hield haar handtas ervoor, zodat we het kitten makkelijker konden verbergen en terug naar onze auto konden gaan en vertrekken.

Een snel telefoontje naar dr. John in zijn dierenartsenkliniek in Guangzhou zorgde ervoor dat hij er al stond toen we er aankwamen en voor de zoveelste keer werd hem gevraagd om te helpen met een leven dat vrijwel zeker niet zou overleven. Net een jaar geleden, hadden we ook twee pasgeboren kittens bij hem gebracht die gevonden waren op de grond van een andere markt, maar helaas leefden ze niet meer.

Toch was ze sterk, en tussen het slapen door, had ze op mijn vingers gezogen tijdens de rit vanaf de markt, duidelijk met een wil om te overleven. Het enige wat we konden doen was om haar aan de bekwame handen van John toe te vertrouwen en hopen. We noemden haar ``Panda``, in de hoop dat een dergelijke trotse naam haar aan zou sporen.

De andere safari parken die we bezochten, de Xiongsen bear & Tiger Mountain Village in Guilin en het Xiangjiang safari park in Guangzhou, waren net zo afschuwelijk. Dezelfde voorstellingen, dezelfde oorverdovende muziek die de shows aankondigt, en dezelfde ellendige, uitgeputte dieren, net zolang geslagen totdat ze zich onderwerpen door mensen die het gewoon niet kan schelen. En deze arme dieren zijn meestal ook nog ondergebracht in kale cellen die alleen maar bestaan uit beton en metalen staven.

Na het zien van een bijzonder trieste olifanten show, waarbij de trainers kleine witte stokken gebruikten, zagen we dat er een scherpe punt was aangebracht op het eind van de stok, die werd gebruikt om de angst van de dieren te versterken, en werd gebruikt door de trainers om de dieren te laten doen wat zij willen. Rainbow slaagde erin om close-up foto´s hiervan te maken en deze zullen wij naar de park managers sturen om ze te laten zien dat een aantal leden van het publiek niet voor de gek gehouden kan worden.

 Op een gegeven moment, toen de show eindigde, liep Rainbow met grote stappen naar de ring waar de voorstelling wordt gegeven en vroeg de trainer hem zijn ``magische stok`` te laten zien. De trainer had zich snel van de stok ontdaan en deed alsof hij niet wist wat Rainbow bedoelde. Ik had niet trotser op Rainbow kunnen zijn voor die paar minuten die hij daar onverschrokken stond, aanhoudend en vastberaden, en hen vertelde dat hij zich schaamde om een Chinees te zijn, toen hij keek naar deze verdorven daden van misbruik.

Dus nu we eindelijk weer weg zijn van alle wreedheid, zijn wij momenteel aantekeningen aan het maken en brieven aan het versturen aan de betrokken safari parken, en het bespreken van de mogelijkheid voor een conferentie volgend jaar die gericht zal zijn op de hopeloze toestand van wilde dieren die kunstjes moeten doen.

Panda heeft het niet gehaald. Dr. John belde ons de volgende dag om te vertellen dat ze overleden was. Ons kleine sprankje hoop tussen alle gruwel, wiens licht vervaagde en stierf.

De arme chef-kok Simon was gebroken door wat hij had gezien, een nooit eindigende ronde van horror, golf na golf van misselijk, gewelddadig gedrag tegenover dieren die zijn gebroken door onverschillige personen die misschien immuun zijn geworden voor de geestelijke en lichamelijke mishandeling die ze aanrichten.

Toen hij ook nog een gekooide doberman in een hondenfokkerij zag staan, liep Simon langzaam weg, zijn hoofd gebogen, toegewijde mensen als Rainbow en Irene achterlatend die vechten om het imago van een land te beschermen dat is besmet met de ellende en het bloedvergieten van de dieren dat het verraad. Teken petitie Klik Hier>>>>>