BELLA KAN WEER LOPEN.
DE PROBLEMEN WAREN SNEL GEDIAGNOSTICEERD MET BEHULP VAN EEN
MRI-SCAN
Bella kwam aan in het opvangcentrum in 2005 na een ongelooflijk lange en stressvolle reis vanaf de provincie Liaoning in het noordoosten van China. Ze was in beslag genomen van een illegale beerboerderij waar ze in een kleine kooi zat, terwijl ze een zware metalen harnas droeg die ze tenminste acht jaar heeft moeten dragen. Na een levensreddende ingreep waarbij het nodig was bot door te snijden om de latex catheter te kunnen verwijderen die met lussen van draad was verankerd in haar buik, begon Bella de weg naar herstel en zij gedijde goed de afgelopen vier jaar.
Onlangs echter, merkte ons team van dierenartsen dat zij problemen begon te ontwikkelen met haar achterpoten, wat resulteerde in oncontroleerbare spasmen. Allerlei soorten scenario’s van wat er aan de hand zou kunnen zijn passeerden de revue, met name gezien haar verleden waarin ze het gewicht en het ongemak van het brute metalen harnas had moeten dragen. Dus achtte het team van dierenartsen een MRI-scan nodig voor het stellen van een juiste diagnose. De volgende stap was om contact op te nemen met onze vrienden op Alltech Medical, een onafhankelijke MRI machine fabriek in Chengdu. Ze zijn extreem vriendelijk geweest in het ons aanbieden van hun MRI faciliteiten. Dus, op de grote dag, pakten we Bella in en namen haar mee naar de stad voor haar MRI scan.
Bella wordt voorzichtig op de tafel in de juiste houding gepositioneerd, begeleid door Ken (rechts) van Alltech Medical .Het team van dierenartsen doet een laatste controle van Bella’s vitale functies voor de scan begint. Zich niet bewust van haar omgeving, ondergaat Bella haar MRI scan .Vroege diagnose en behandeling hebben. Bella de kans op een beter leven gegeven . Niet langer geplaagd door spasmen, leid Bella weer haar oude leventje.
De scan liet zien dat er geen lever, ruggenmerg of hersenproblemen te zien waren en dit wees erop dat een spierontsteking de vermoedelijke oorzaak was.Omdat de spasmen meestal aan het einde van een lange dag spelen met Emma voorkomen, zijn ze waarschijnlijk te wijten aan overbelasting van de spieren en een onderliggende zwakte die is veroorzaakt door slechte voeding op de boerderij. Vitamine E supplementen en ontstekingsremmende middelen hebben hun werk goed gedaan en Bella is nu weer normaal, thuis met haar vrienden en gelukkig rondscharrelend in haar buitenverblijf.
Wij willen Ken, Hans en Mike bedanken, die de technische deskundigen zijn achter Alltech Medical. Zij gaven ons hun tijd en deskundigheid, en zij hebben zelfs de scan-instellingen aangepast om ze meer geschikt te maken voor beren (die gewoonlijk wat groter en zwaarder zijn dan de meeste mensen). Ze bieden ons deze onschatbare MRI-scans kosteloos aan en we kunnen hen niet genoeg bedanken voor hun bijdrage om de beren langdurig ongemak te besparen.
WILFRED’S FAN MAIL
Maandag, 9 maart 2009, 06.50 PM
Judy Blythe, één van onze fantastische vrijwilligers, die hier was om te helpen met het verzorgen van Wilfred, zag de laatste update over zijn verhaal en kon het niet helpen dat zij nog iets moest schrijven over deze prachtige jongen. Poodley (nu Haribo) doet het nu ook ontzettend goed.
Hier de boodschap van Judy;
De tranen stroomden langs mijn gezicht toen ik het prachtige verhaal las van Watermeloen op het gras. Deze fantastische jongen heeft het uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om naar buiten te gaan!!!
Wie kan hem vergeten in het ziekenhuis – naast de opgeblazen en ziekelijke Poodley – spattend in zijn waterbak toen hij zich vermaakte na zijn operatie – hij had nauwelijks gemerkt dat hij “gedaan” was.
Ik moet toegeven dat ik altijd veel tijd kwijt was om zijn bak met water te vullen omdat hij het allemaal over de vloer spatte en ook over zijn gezicht (daarna altijd heel verrast kijkend alsof iemand anders dat bij hem gedaan had). Dit is geweldig nieuws!!!
WATERMELOEN “NEEMT DE EERSTE STAPPEN OP GRAS”!!
Maandag 9 maart 2009, 12.12 AM
Zoveel mensen hebben het verhaal gevolgd van de blinde Wilfred vanaf het moment dat hij voor het eerst bij ons arriveerde in maart 2008.
Liefdevol bekend bij ons als “Watermeloen” omdat dat het enige was wat hij wilde eten na afgeladen te zijn van de vrachtwagen, is deze prachtige jongen een groot voorbeeld van hoe beren kunnen genezen en vergeven nadat ze zijn misbruikt en van alles beroofd op de helse boerderijen.
Samengebracht met Mityan en Akimo.
De laatste twee leefden al een aantal jaren gelukkig samen in het opvangcentrum waar zij toegang hebben tot Rupert ‘s speciale tuin. Deze twee beren zijn blind en werden voor die reden in het bijzondere-zorg gebied gehuisvest. In de loop der jaren hebben meer beren met zichtproblemen hun thuis gevonden in het opvangcentrum en diverse leven reeds in Huis 8. Dus toen Wilfred aankwam in het afgelopen jaar en we ontdekten dat hij blind was, hebben we gepraat over de mogelijkheden voor hem.
Steeds maar weer hebben we het erover gehad om Mityan en Akimo te verplaatsen naar een normale berenruimte, zodat ze onderdeel zouden kunnen zijn van een normale groep.Dus net na kerstmis hebben we de drie beren verhuisd naar de verblijven in Huis 8 en Wilfred samengebracht met Mityan en Akimo. Hun vriendschap bloeide vooral op tussen Mityan en Wilfred.
De volgende stap in ons plan was om deze drie blinde beren toegang tot hun nieuwe behuizing te verschaffen, zodat ze hun nieuwe ruimte konden gaan ontdekken en vooral om Wilfred de gelegenheid te geven van gras te genieten voor het eerst van zijn leven! Vandaag is de grote groep een dag binnengebleven, zodat deze drie blinde vrienden konden genieten van hun nieuwe omgeving en gaan ontdekken waar alles is.
Mityan bleek het meest ondernemend te zijn en waagde zich het eerst naar buiten om het heerlijke eten en de andere lekkernijen die daar voor hen lagen te vinden. Even later namen Akimo en Wilfred hun eerste voorzichtige stappen in de ruimte. Voor enkele ogenblikken zette hij alleen zijn voorste twee poten op het gras, maar al gauw waren alle vier zijn poten op het gras.
Tien minuten later liep hij al aan de andere kant van de ruimte en is hij een heerlijke, zonnige dag lang bezig geweest met snuffelend zijn weg in het rond te zoeken, genietend van al de dingen die daarin aangebracht zijn om hun leven te verrijken en worstelend met Mityan. Op een gegeven moment lag hij op zijn rug met alle vier zijn poten in de lucht, zijn buik blootstellende aan de zon van Chengdu. Er is nog wel een weg te gaan voor het nieuwe leven van deze beer. Toen de dag tot een einde liep, lag Wilfred nog tevreden in het gras, aarzelend om terug te komen in het hok, en wie kan hem dat kwalijk nemen na jaren in een berenfarm-kooi gezeten te hebben.