De overlevenden nemen hun intrek in de holen November 2008
Na bijna acht maanden van herstel, hebben de stoïcijnse overlevenden van de bevrijding van maart 2008 zich buiten hun kooien gewaagd, hun nieuwe holen in! Tijdens een werkelijk opwindende en dankbare dag voor al ons personeel in Chengdu, gebeurde het dat deze dappere beren voor het eerst sinds jaren voet op vast bodem zetten.
De woorden van hoofd dierenarts Heather en hoofd berenverzorger Nic leggen de gebeurtenis vast:
Heather:
Nic en ik hebben vandaag allebei wat tranen gelaten en het A-team heeft elkaar de high five gegeven! Iedereen hier heeft prachtig werk verricht en verkeert in verrukking. De zon schijnt en de beren zijn vrij!
Nou dan, voor ons allen is de langverwachte dag aangebroken want terwijl ik aan het typen ben, zijn onze 12 dierbare overlevenden in de kooien waarin ze tijdens hun herstel hebben verkeerd op weg van de polytunnels naar de ontwenningsholen. (Beerarbeider) Chen en haar ploeg zijn de hele week koortsachtig aan het werk geweest met het schoonmaken van de holen en het aanbrengen van verrijking. Ze zijn de hele morgen bezig geweest met het rangschikken van heerlijk speelgoed en traktaties om onze beren een welkom thuis te bereiden. Nic, Howard, Ai en Rocky hebben met elkaar overleg gepleegd over wie waar heen zal gaan, waarbij ze vrienden bij elkaar hebben gezet in naast elkaar liggende holen terwijl ze rustiger, schuwe karakters plaatsen in holen waar ze zich in vrede en in rust kunnen aanpassen aan hun vreemde nieuwe leven in vrijheid. En nu eindelijk is de verhuizing aangebroken.
Het eerst aan de beurt is Gypsy, de eerste beer die op 31 maart uit de vrachtwagen werd geladen en, heel toepasselijk, de eerste beer die voet op vaste bodem zet na een leven lang op spijlen te hebben vertoefd. Schijnbaar in de war gebracht door haar nieuwe omgeving, schrikt ze als Wan Man Gun, onze kennelman, voorbij loopt met Noddy, een van onze waakhonden op het terrein. Maar haar jeugdige uitbundigheid krijgt gestaag de overhand en ze duikt in haar watertrog, rondspattend en spelend. Dan komt Juniper aan in het hol daarnaast. Ze kan haar opwinding niet de baas en ze grijpt naar de scheuten, haar bamboe voederbak en alle overige grijpbare zaken, rollend, worstelend en spelend, en we weten allemaal dat het slechts een kwestie van tijd is voordat ze net als elke andere jonge beer buiten in het omheinde gedeelte aan het worstelen is.
George, die oorspronkelijk de bijnaam Xiao (kleine) Howard droeg, doet zijn bijnaam eer aan als brutale, gezellige vent. Enkele minuten nadat hij in zijn hol is aangekomen, zit hij bij de schuifdeur klokkende geluiden te maken, daarbij zijn arm uitreikend naar Laetizia, een berin die vroeger bekend stond als Rockstar omdat ze zich zo dwangmatig stereotypisch gedroeg toen ze aankwam. Omdat ze zich dood verveelde op een galbedrijf, had ze de gewoonte ontwikkeld om als een razende heen en weer te schommelen om zichzelf te kalmeren, een gewoonte die de laatste zes maanden langzamerhand tot een zeldzaamheid is geworden.
Zelfs de blinde Wilfred (vroeger Watermeloen) stapt zonder te aarzelen, recht van de kooi waarin hij tijdens zijn herstel vertoefde, zijn heerlijk verrijkte hol in om aan zijn honingsmeersels en het verspreid liggende gedroogde fruit te likken.Dus nu zijn ze allemaal gewend aan hun nieuwe tehuis, Gypsy, Juniper, George, Laetizia, Haribo, Ronda, Egmont, Karaflas, Tanja, Tyson en Wilfred die er slechts op wachten tot Loveykins zich bij hen voegt (momenteel in het ziekenhuis herstellende van een herhalingsoperatie aan een chronische elleboogverwonding die hij op het tehuis heeft opgelopen). Het zijn zeven lange, moeilijke maanden geweest: 28 beren kwamen aan en nu hebben we slechts 12 dierbare overlevenden. We hebben veel tranen gestort en we hebben in een emotionele achtbaan gezeten, maar we denken dat het beste nog moet komen – omheiningen en integraties! Was het al dit hartzeer waard? Jazeker verdorie!
Nic:
Wel tranen en aan het einde van de dag een veerkrachtige tred, met een glimlach op het gelaat en een warm hart. Ik spiegel me aan de woorden van Heather – het is het allemaal zo waard geweest. Ik kan het niet helpen; ik moet iets toevoegen aan wat Heather hier heeft geschreven. Dezelfde aardige Sichuanese mannen die precies deze zelfde beren van de vrachtwagens haalden toen ze aankwamen van de verzorgingsbedrijven die kille nacht eind maart, verhuisden hen naar hun nieuwe thuis en naar het volgende stadium van hun reis.
De planning en het overleg over welke beren waarheen zouden gaan waren in grote mate een groepsinspanning met inbegrip van Chen, Pan Ke en de rest van de ploeg die deze beren stuk voor stuk elke dag hebben verzorgd vanaf het ogenblik dat ze arriveerden. Elke dag hebben ze de bijzonderheden geobserveerd en vastgelegd van gedrag, activiteit en eetlust van iedere beer en meer recentelijk de interactie t.o.v. elkaar toen hun transportkooien naast elkaar zijn gezet. Hun inspanningen zijn van onschatbare waarde en ieder van hen vertoonde een glimlach toen ze deze overlevenden in hun holen zagen.
Binnen enkele seconden nadat de schuifdeuren waren geopend, stapte elke beer vol zelfvertrouwen zijn hol in. Zoals Heather al vermeldde had de ploeg de holen prachtig ingericht met scheuten en heerlijke verrijking en niet te vergeten prachtig speelgoed dat de beren niet konden weigeren.
Gypsy was het toonbeeld van verrukking, Haribo omarmde de treden van het binnenhol naar het buitenhol aanvankelijk met enige onvastheid op zijn kleine pootjes, maar tegen het einde van de dag werd zijn vaardigheid snel beter. Getrouw aan zijn geaardheid plaagde George Laetizia op onbeschaamde wijze door de schuifdeuren heen toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, maar tegen het eind van de dag, toen ze allebei tevreden waren na de opwinding van die dag en het avondvoer, besnuffelden ze elkaar vriendelijk.
Ronda, altijd een bedaard individu, zat trots bovenaan de trap die naar beneden leidt in het buitengedeelte van haar hol haar nieuwe omgeving op te nemen en uit te kijken over het omheinde stuk land dat eens spoedig van haar zal zijn om in te rennen en te spelen.
Karaflas, een berin die behoorlijk gestrest kan zijn, heeft elke centimeter van haar nieuwe thuis verkend en ze is stapels stenen aan het verplaatsen geweest om bij heerlijke traktaties te komen en ze zwaaide vandaag niet één keer met haar hoofd.
Toen de dag ten einde liep, heb ik een laatste bezoek gebracht om te zien hoe het met hen allemaal ging en iedereen zag er zeer tevreden uit. Egmont was stro en scheuten aan het vergaren om zijn bed op te maken voor de nacht, Tanja lag bedaard op haar rug te kauwen en scheuten tussen haar poten op en neer te bewegen alsof dit altijd haar tehuis was geweest en Wilfred zat na zijn eerste hobbelige stappen zijn nieuwe hol in vanuit de schuifdeur naar de omheinde ruimte te staren. Hij kan het niet zien, maar hij weet dat er zelfs nog iets beters in het verschiet ligt.
Welkom in ons nieuwe wereld.
Het is goed om terug te zijn in Chengdu , maar ik miste vorige week iets speciaals . Terwijl ik met het team van Professor Paws in Guangzhou was, was het leven bij het heiligdom niet minder gek hier voor het team. Die dag hadden wij allen gewacht op de helder en zonnig aangezien van onlangs de 12 geredde die voor het eerst voorzichtig uit hun herstelkooien naar hun nieuwe holen. Ik had zo graag gewild om er bij te zijn en de eerste stappen met hun te delen maar ik heb mee geleefd met de beren door de emotionele e-mail die ik binnen kreeg. De dierenarts zij dat het echt een hart verwarmende dag was. Van de 28 beren dat aankwam begin Maart, stierven er 16 tragisch aan hun wonden en ziektes, van hun tijd op de berenboerderijen. 12 beren die opgeheven zo veel liefs hebben gehad van ons team net als met kinderen dat ze die zorg blijven houden. Eindelijk vrijheid en dat ze kunnen spelen .
Deze beweging is nauwgezet van te beëindigen van begin en gepland door mensen die de afgelopen zes maanden hebben doorgebracht om de beren te leren kennen in hun karakters, en ieder houd van hun facet en persoonlijkheden, niet van hoe het beste is te begrijpen om deze eerste fase van hun versie en integratie uit te voeren. Ons personeel kent deze beren alsof ze, ze zelf hebben groot gebracht als jong. Deze dag werd geheel gewijd aan hen allen. Ik herinner nog de zoete, kort legend Poodley (nu Haribo) die in een verschrikkelijke kooi aankwam die hem jaren lang had verpletterd . En nu frambozen geluiden maakt om de aandacht te trekken.
En dat hij nu in een wereld buiten een kooi nu kan schuifelen die hem voor zo lang had vastgemaakt. Hier zegt hij hallo naar een van zijn buren. De blinde Watermeloen (nu Wilfred) plottend in zijn nieuwe wereld zonder angst, dat niemand hem meer kan kwetsen .Opnieuw, een gehele opwindende ervaring. Hij was heel erg opgewekt en aan het kijken naar ze nieuwe buren die aan elke kant van de hol zaten. Een beer die nooit vrije toegang heeft gehad tot water op de berenboerderij . Duiken nu blij in de cementwater kommen, en het gevoel hadden dat ze in het wild zouden zijn. Voedsel in overvloed , en speelgoed om te spelen en de zon op hun bont.
Hier (van top) George, Zigeuner en Jeneverbes onderzoekt hun nieuwe holen:
Op een spoedige dag nadat zij een tijdje in hun nieuwe huizen hebben onderzocht. Zullen de holdeuren op iets wat de beren nog nooit hebben ervaren worden geopend. Gras. Deze tijd zal ik er niet zijn, maar hier zullen zij huilen met onze Chinese en Westelijk personeel zullen wij het samen vieren van het terug keren van de beren. Eindelijk voelen zij gras .