AFSCHEID VAN ONZE DIERBARE FRANZI
Woensdag 7 oktober, 2009, 11.08 PM
Deze middag, als ik voor Franzi haar laatste druif schil, denk ik terug aan toen ik de eerste keer meteen verliefd op haar werd. Het was op 6 december 2002, toen zij uit de beerboerderij kwam, en zij werd al snel door iedereen beschreven als de beer die zowel ons hart won maar ook brak. Franzi werd gedoopt door haar lieve sponsor in Duitsland, Frau Alexandra Oetker, met deze naam die perfect bij haar leek te passen. Maar dit was geen moment om iets te vieren toen we keken naar de kleinste beer die we ooit hadden gezien, die ineengekrompen zat in de kleinste kooi die we ooit hadden gezien. Franzi had alle hoop opgegeven!
Ze was wreed ontdaan van haar klauwen en tanden, had een groot abces onder haar kin, en met een gat in haar buik waar gal en pus uitstroomde. Franzi was een slachtoffer van de beerboerderij industrie, dagelijks gemolken voor haar gal. Ook hier, in al haar glorie, was het meest perfecte en tragische voorbeeld van een dier met, stress dwerggroei”; wat wil zeggen dat ze in het bezit zijn van een normale” beervormige kop, maar een onrijp onvolgroeid lichaam, ze was nog maar een schim van een dier dat 25 jaar van haar leven geplet en opgesloten in een kooi had gezeten. Ze wilde helemaal niet naar ons kijken, maar staarde steeds naar de bodem van haar kooi, haar borst ging op en neer terwijl ze grote slokken lucht inademde van angst, in afwachting van de volgende die haar weer pijn zou doen. Opeens trilde haar neus en draaide ze haar hoofd naar mij toe, alsof ze een geur opving die ze nooit eerder had ervaren, maar die gewoon te verleidelijk was om te negeren. Hier was een fruitige milkshake met aardbeien, appels, mango’s, gecondenseerde melk en jam, vlak voor haar neus, en wat nog verbazingwekkender leek, het was allemaal voor haar.
Behoedzaam stak ze haar zachte, roze tong uit, Franzi nam haar eerste slokje, en er was geen aarzeling meer toen ze haar ogen dichtdeed en slurpte, en slurpte en slurpte. Toen ze op de bodem van de kan was, goot ik de rest op mijn vingers, wat niet het meest verstandige is om te doen met een nieuw geredde beer, en voelde de zachtheid van haar fluwelen lippen terwijl ze voorzichtig het lekkerste drankje van haar leven oplikte.
Vanaf dat moment ging alles op haar voorwaarden, met een Franzi die ons perfekt trainde en alle trucjes uitprobeerde om alles volgens haar zin voor elkaar te krijgen. Ze was gek op druiven maar spuugde altijd het velletje en de pitjes uit en leerde ons daardoor ze niet aan haar te geven zonder dat we ze eerst ontdaan hadden van het vel en de pitten. Ze bleef standhouden gedurende perioden dat ze niet wilde eten, terwijl wij zenuwachtig probeerden haar een variëteit van “goed en gezond” beervoedsel aan te bieden, totdat we maar weer toegaven en haar maar weer precies gaven wat ze wilde, haar favoriete zakjes hondevoer met jus.
Terwijl ze nog steeds genietend haar eten opeet, word ik overstroomd door meer herinneringen. Ik herinner me haar afkeer voor het eten van tomaten, maar haar liefde voor het in plaats daarvan ermee spelen. In januari 2003, een maand nadat ze was aangekomen, bleven we ons zorgen over haar maken met haar periodes van slechte gezondheid en haar weigering om te eten. Gail, onze vorige veterinair directeur, was bijzonder bezorgd over haar, haar voortdurende inspanning constaterend om genoeg lucht binnen te krijgen en de daarbij behorende longproblemen, en zij bereidde ons op het ergste voor toen ze zei dat het er ”niet goed uitzag”. Zeven jaar later, en op haar gewone manier alle diergeneeskundige wetenschap en advies negerend, waggelde Franzi gelukkig door het leven heen, genoot van haar leven, en besloot zelf precies wanneer het tijd was om te gaan.
De keren dat wij niet bezorgd over haar waren, maakte Franzi ons altijd aan het lachen.Beleefd omschreven als een “winderige” beer, boerde ze en liet met veel overgave scheten, in het bijzonder op momenten dat ik haar liet zien aan een grote groep bezoekers, haar timing was altijd precies goed. Als de bezoekers eerbiedig om haar verblijf heenstonden, te luisteren naar het aangrijpende verhaal van onze zeer speciale beer met haar trieste en tragische verleden. Hoe konden we serieus blijven als ze precies dan de boel liet waaien met de zelfgenoegzaamheid van een oude tante? Op een koude dag in de winter, keek ik uit mijn raam naar de “speciale tuin”, waar ik vanuit mijn kamer op kijk, en zag ik haar met een grote stapel stro in haar mond lopen, doelbewust teruglopend naar haar verblijf, ons daarmee aangevend op welke manier ze graag haar bed opgemaakt wilde hebben, dank u zeer.
Er zijn geen woorden om mijn verdriet te beschrijven nu ik vanmiddag deze dappere kleine beer haar laatste avondmaal ga geven.
Haar normale houding aannemend, zittend op haar achterste tegen de tralies van het verblijf, begint ze haar kleine maaltijd met een voorproefje van lekker rundvlees en hondevoer met jus, gevolgd door een stukje gemalen taart. Het laatste met het weten dat ze kerst niet mee zal maken dit jaar, en in herinnering aan de onsterfelijke woorden van Steve Irwin (rust in vrede),
die haar een “oud zuurpruimpje” noemde, de eerste keer dat hij haar zag. Zoals later bleek, had Steve helemaal gelijk, omdat, toen de tijd verstreek, dit nogal kieskeurige dametje die de aanwezigheid haatte van alle andere beren die te dicht in haar buurt kwamen, uiteindelijk werd aangetrokken door de hersenbeschadigde Rupert, en toen was de meest unieke en liefdevolle vriendschap geboren. Ze aanbaden elkaar, Franzi met haar gewicht van een schamele 60 kg en letterlijk overschaduwd door een beer van drie keer haar grootte, maar die ondanks dat van begin tot eind door haar gedomineerd werd. Ze flirtte met hem in het voorjaar en liep dan weg als hij geïnteresseerd bleek, hem alleen latend om zich dan gezellig in een baal stro te nestelen.
In feite was de enige keer dat zij haar speelgoed-jongen vereerde met iets wat op genegenheid leek was op de koudste dagen van de winter als ze zich dicht naast hem nestelde om haar koude lichaam warm te houden. De rest van de tijd liet ze hem zijn plaats weten en liet hem zien wie er precies de baas was. Hier is een plaatje wat ons altijd aan het lachen maakte, Rupert overspoeld door de onverwachte attenties van Franzi.
Ze had de eigenaardige, maar vertederende gewoonte ze in haar klauwloze poten te klemmen, deed dan haar armen omhoog en gooide ze over haar schouder. En wee zijn gebeente als Rupert te dichtbij kwam in de hoop dat hij nog iets op kon stofzuigen van de resten van iets dat zij kennelijk niet wilde. Een goed gemikte dreun op zijn neus deed hem dan terugdeinzen en hij keerde pas terug als ze besloten had om weg te lopen en hem haar restjes te gunnen.
Tot slot van deze middag, voor het dessert, aanvaardt ze genadig enkele gepelde groene druiven (zonder pit natuurlijk) voordat wij haar voor de allerlaatste keer vertellen hoe geliefd ze is bij ons allemaal. Zelfs met constante medicatie en veterinaire zorg, is haar buik onnatuurlijk opgezwollen en ongemakkelijk voor haar omdat haar hart en longen het moeilijk aankunnen.
Met 6 liter vocht die we bij haar afgetapt hebben een paar weken geleden, en wat nu weer door haar lichaam aangevuld is, is het duidelijk dat we niet door kunnen gaan met deze behandeling en dat haar kwaliteit van leven ons nu vertelt dat het tijd voor haar is om te gaan. Dus, slapend onder narcose tijdens haar laatste gezondheids-check, is zij in zalige onwetendheid dat de ruimte om haar heen helemaal gevuld is met haar familie, die allemaal om haar heen zijn om afscheid van haar te nemen.
Op maandag had ik iedereen van Animals Asia gevraagd om een paar woorden te schrijven die samen met haar begraven zouden worden en mijn e-mail werd overspoeld met berichten.
R.I.P. Franzi