VAARWEL ASSISI, ONZE VRIENDELIJKE REUS
Donderdag 17 december, 2009-12-19
Er is nooit een juist moment om slecht nieuws te horen, maar toen ik vanmorgen landde op Heathrow Airport en op de voice mail Heather hoorde zeggen dat Assisi was overleden was dat wel het laatste dat ik had willen horen. Ik belde haar terug en voelde me verdoofd toen ze vertelde hoe plotseling het was gegaan. Dit was nog wel zo’n spannende week, omdat hij en onze prachtige Rupert zorgvuldig bij elkaar gebracht waren nadat we Ruperts maatje Franzi verloren waren een paar weken geleden. Niet dat Rupert verdriet toonde, maar we vonden dat zonder Franzi aan zijn zijde zoals het meerdere jaren was geweest, hij op zijn minst toch een soort verlies moest voelen. Een beer met een hersenbeschadiging, één die niet van wild spelen en achter elkaar aan jagen houdt, we waren er zeker van dat Rupert en Assisi, met zijn hartprobleem en zijn zachte houding perfecte vrienden zouden kunnen zijn in onze speciale zorgafdeling.
En zo begon op dinsdag de kennismaking met elkaar en ze leken blij en tevreden in elkaars gezelschap, ze gingen zelfs voorzichtig spelen, wat we Rupert in jaren niet hadden zien doen. Ik was groen van jaloezie dat ik er niet bij kon zijn, maar ik moest naar Hong Kong voordat ik voor een week naar de UK zou vertrekken, en moest me er tevreden mee stellen dat ik op de hoogte gehouden werd door Heather, Charlie en het wekelijkse verslag.
Het hele team is geschokt, zijn dood was zo plotseling, het ene moment speelde hij nog met zijn nieuwe, beste vriend Rupert en het andere moment was hij er niet meer. Zijn vriendelijke sponsors van de Auckland SPCA in Nieuw Zeeland waren met ons overeengekomen om de verantwoording te nemen voor deze beer, zij deelden onze diepe liefde en respect voor deze gelukkige en tevreden ziel die met iedere stap genoot van het koninkrijk van zijn nieuwe leven.
Arme Assisi kwam uit een boerderij waar hij zo was verwaarloosd dat zijn klauwen zo lang waren gegroeid dat zij helemaal omkrulden en wreed snijdend in zijn voetzolen waren gegroeid. (Zie onderstaande foto’s in het verslag van Heather). Helaas was dit slechts één van zijn gezondheidsproblemen. Toen ik hun Executive Director belde, Bob Kerridge, om het nieuws te vertellen, sprak hij over “Assisi’s grote avontuur” in zijn korte leven met ons en dat was het inderdaad.
In Bob’s woorden; toen onze beer bij ons kwam wisten dat hij problemen had die een erfenis waren van zijn verleden, en wisten we dat zijn grote hart misschien niet lang in staat zou zijn die te overwinnen. We waren heel blij toen hij werd gered, en we waren bij hem toen hij al zijn nieuw verworven vrijheden ontdekte, die enorme tong die de honing van de tralies van zijn kooi likte, zijn ontmoeting met mensen die om hem gaven, de ontdekking van het zonlicht op zijn rug, zijn eerste stap in de buitenwereld en uiteindelijk het gras onder zijn voeten, en tenslotte de vriendschap met de andere beren in zijn behuizing.
Op zijn laatste dag leerde hij voor het eerst in zijn leven om te spelen en heeft die vreugdevolle ervaring nog gehad voordat hij rustig overging in de armen van diegene die zorgt voor hem in de eeuwigheid…..Franciscus van Assisi, naar wie hij was vernoemd. Hoewel mijn hart zwaar is door zijn verlies ben ik blij dat hij deze maanden van geluk heeft gehad en dat wij eraan meegeholpen hebben om dat voor hem mogelijk te maken.
Ik werd overspoeld door herinneringen, Assisi was zo’n mooie grote beer, met een perfect beren karakter, nieuwsgierig, vriendelijk en tevreden vanaf het begin. Het stro waar hij zo gek op was, een erfenis van zijn tijd in de herstelkooi, toen hij ieder stukje stro dat bovenop zijn kooi lag stuk voor stuk naar beneden trok, net zolang totdat hij tevreden was met zijn perfect gebouwde nest. Geen wonder dat hij de bijnaam ‘’Hamster” kreeg voor al zijn moeite. Mijn laatste blik op deze beer was nog maar een paar dagen geleden, toen ik vanuit mijn slaapkamer naar hem keek toen hij in de tuin lag. Het was vroeg in de ochtend en hij had een bed van zijn geliefde stro gemaakt, en daar lag hij te slapen, knus, warm en tevreden onder de winterzon.
Onze veterinair directeur Heather stuurde zojuist deze mooie woorden vanuit Chengdu (zie hieronder). Rust in vrede dappere Assisi, van je familie die van je hielden tot aan de maan en terug. Geredde beer nummer 258 Assisi was vanaf het begin speciaal, een prachtige citroenkleurige halve maan op zijn borst en enorme grote oren waarvan de uiteinden stijf omhoog stonden, hij was zo mooi. Aangekomen in februari 2009, gevangen in een kleine kooi, waren bij deze beer zijn eigen klauwen in zijn voetzolen gegroeid, hij was mager en de wonden waren ontstoken.
We maakten hem snel klaar voor chirurgie. Assisi’’s eerste echte verdoving was een moeilijke ervaring. Met een ademhaling en bloeddruk die buiten de normale grenzen was, wisten we dat er iets mis was. De röntgenfoto en daarna de CT-scan bevestigde onze angsten, zijn aorta, de grote sterke ader die ervoor moet zorgen dat het bloed door het hart heen naar de vitale organen gepompt wordt, puilde gevaarlijk uit, een aorta-aneurysma was de meest waarschijnlijke oorzaak. Na veel overleg over de toekomstige prognose besloten we hem een kans te geven. Drie operaties werden gelijktijdig uitgevoerd om zijn beschadigde lichaam te herstellen, en met zijn bloeddruk nu onder controle, herstelde hij snel.
Naarmate de tijd verstreek, groeide onze prachtige Assisi uit tot een potige, 164 kg zware beer en verhuisde naar een verblijf in onze speciale zorg afdelingen, waar hij enkele van onze andere speciale beren zoals Rupert, Franzi en Snoopy kon ontmoeten door de tralies van de verblijven heen, lekker in een hangmat kon slapen en het gras onder zijn voeten kon voelen. Toen onze leading lady Franzi vorige maand zacht werd geeuthanaseerd, ontwikkelden we het plan om Rupert samen te brengen met Assisi, twee grote zachtaardige reuzen bij elkaar, en eerder deze week werd dit plan uitgevoerd.
Maar helaas gebeurde deze ochtend het ondenkbare, na de dag en een nacht samen doorgebracht te hebben, speelden ze met elkaar in hun verblijf, wachtend tot de beren verzorgers hun nachtverblijf met verrijkingsmateriaal voor hen klaar hadden gemaakt, stortte Assisi plotseling neer. Onmiddellijk werd het team van dierenartsen opgeroepen en binnen enkele minuten hadden de beren verzorgers Assisi van Rupert gescheiden en probeerden ze hem nog te redden. Maar het was te laat! De lijkschouwing bevestigde onze vermoedens, Assisi’s aneurysma was gescheurd en had massale interne bloedingen veroorzaakt die tot een bijna onmiddelijke dood hadden geleid. Onze enige troost is dat deze jongen in ieder geval de kans heeft gehad het gras onder zijn voeten te voelen en te worstelen met een andere beer.
Slaap lekker kleine beer.