Een nieuwe leven voor Chris
Donderdag 29 januari, 2009, 07:51
Dit was een beer wiens buik vol zat met pus en die een hernia had zo groot als van een voetbal. Ik zal nooit vergeten dat Chris aankwam op de 10e juni 2002 uit een beerboerderij in Dujiangyan. Het waren vijf beren, waaronder Chris die we hoorden "loeien" voordat de vrachtwagen stopte. Het was het treurige huilen van ellende en pijn van een beer aan wiens gruwelijk leven nu eindelijk een eind kwam. De kooien waren verticaal gestapeld op de truck, omdat de boer zoveel mogelijk kosten wilde besparen, geen geld overhebbende voor een tweede vrachtauto, propte hij de beren dicht tegen elkaar. De beren waren gedwongen tijdens de lange reis om uren lang op hun achter poten te zitten in een ongemakkelijke positie. En dat voor een ziek dier dat normaal op vier poten loopt.
Chris was al gepland voor een operatie eerst kreeg hij een gezondheids onderzoek. Het bleek dat Chris een hernia had,en gaten in zijn buik, uit de gaten in zijn buik lekte pus. Er was nog een verdacht iets wat levensbedreigend was, zijn (peritonitis.)is een ernstige vorm van een buikvliesontsteking. Tijdens de operatie is gebleken dat alles wat het dier had ,veroorzaakt was op een galboerderij. Hij had een lekkage in de gal die gelukkig voor deze beer, tussen de spieren en de huid lekte.
In de loop van de komende dagen en weken, begon deze prachtige beer vertrouwen te krijgen in zijn verzorgers dat hij met mate alles toe liet " De slangen" die werden ingebracht in zijn buik, waardoor de infectie uit zijn lichaam werd gehaald. Hij liep naar de tralies en ging zelfs zitten om zijn wonden te laten behandelen. Terwijl onze verpleegkundigen zijn wonden rustig kon uitspoelen. Zeven jaar later was onze grote oude Chris met zijn vreselijk gehavende buik toch een rustig en een gelukkig en vriendelijke beer geworden voor mens en beer. In de loop der jaren heeft Chris artrose gekregen als gevolg door vele jaren in een kooi te hebben gezeten. Het werd tijd voor meer specialistische zorg,voor een lager bed, dat lager bij de grond was werd Chris overgeplaatst naar de Secret Garden.
De blinde beren Mityan en Akimo werden verplaatst naar een ander huis om te beginnen een integratie met een grote groep beren, was er nu een ruimte met deze ruimte noemen we onze speciale zorg gebied of Secret Garden. De oude Franzi die haar hersenen beschadigt zijn,die samen met haar vriendje Rupert lekker samen liggen,en Snoopy die blind is wonen allemaal in de Secret Garden.
AFSCHEID VAN ONZE GOEDIGE CHRIS
Dinsdag 3 februari 2009; 06:52 PM
Net toen ik had geschreven over Chris zijn nieuwe leven, gingen de dingen een verkeerde kant op.
In het weekend ging het met Chris (ook bekend door zijn Chinese naam “Sang Sang” ) snel bergafwaarts en hij had een slechte beweeglijkheid in zijn achterbenen. Hij verborg goed zijn pijn als hij zijn lichaam naar sommige stukken van zijn voedsel sleepte in zijn hol op zaterdag. Je zou gedacht hebben dat de voorkant van zijn lichaam volledig was afgekoppeld van de achterkant.
Toen hij aangeschuifeld kwam voor een klein koekje, dat we geven bij spijsverterings problemen, krulde hij die grote zachte lippen van hem rond mijn vingers en sloot zijn ogen in volkomen zaligheid bij deze onverwachte verrassing. En toen ging hij weg om een dutje te doen. Weer schuifelend naar zijn korfbed , niet vergetend om onderweg zijn jutezak op te halen, klauterde hij onhandig binnen op het stro. Voor een goede tien minuten, hij was moeizaam bezig om de zak en het stro zo te schikken zoals hij dacht dat het goed was, voordat hij ging liggen voor zijn dutje.’ En dat is hoe ik me hem wil herinneren vandaag, als we triest afscheid nemen van deze goedige, mooie jongen, met zijn gehavende hoofd en de loensende ogen, die nog nooit lelijk gedaan heeft, maar zacht en vergevingsgezind is geweest sinds de dag dat hij aankwam.
We hebben niet veel favorieten…. , en Heather, onze dierenarts aanbad Chris ook en schreef enkele woorden van afscheid;
Chris was een beer met een klein verstand, zijn genoegens waren simpel, eten en een gezellig bed stro om zich helemaal lekker in op te kunnen rollen. Hij kwam binnen in 2002 met een gezwollen buik veroorzaakt door het gal tappen, grote gapende wonden waaruit pus en gal droop en niemand wist of hij de lange en gecompliceerd operatie waarbij zijn rottende galblaas weggenomen werd zou overleven. Echter, waarschijnlijk aanvoelend dat hij hier een goede plek had gevonden streed Chris door en ging over tot een volledig herstel. Hij werd de beste vrienden met Honey, een koppige kleine pitbull van een beer, onverdraagzaam tegenover alle anderen, behalve voor haar grote Goofy maat en zij genoten samen van vele gelukkige jaren in huis 3.
Met zijn karakteristieke groevende wenkbrauw en zijn loensende ogen, Chris was direkt herkenbaar, maar het was zijn zachte karakter en bijna komisch enthousiasme voor alles wat met eten te maken had, waarmee hij het hele team voor zich won. In 2007 zijn wij begonnen met ontstekingsremmers nadat we merkten dat Chris steeds stijver en minder actief werd. Ondanks een aanvankelijke verbetering, was dit toch het begin van een langzame aftakeling van Chris. Chris werd een wandelende apotheek van ontstekingsremmende middelen en pijnstillers, gegeven ter verlichting van zijn artritis in de rug en in de rest van zijn lichaam, maar ondanks de stijfheid in zijn achterpoten, bleef zijn hoofd jong en fris, zijn neus altijd snuivend voor de volgende lik pindakaas.
Afgelopen maand hebben we de moeilijke beslissing genomen om Chris uit zijn groep weg te halen en hem geplaatst in een kleinere behuizing waar hij gemakkelijker toegang zou hebben tot de speciaal ontworpen lage bedden. Dat was zeker de juiste beslissing.
In de afgelopen maand hebben we Chris geobserveerd, urenlang gelukkig liggend in zijn bed, kauwend op de bladeren en snuffelend in het stro, of ingegraven in zijn stapel houtkrullen en zonnend in zijn behuizing. Helaas heeft de geleidelijke achteruitgang voortgezet en heeft het progressieve karakter van zijn artritis gewonnen.
Gisteren hebben we het hartverscheurende besluit genomen om Chris voor de laatste keer te verdoven. Gelukkig slurpend van zijn aardbeiensaus , heeft hij nauwelijks iets gemerkt van de verdovings injectie. Hij werd voorzichtig geeuthanaseerd met het beer team, ons management, educatief en kantoorpersoneel rondom hem, zijn lichaam een bewijs van de onverzettelijke geest van de beren gehouden voor hun gal. Het onderzoek na zijn dood onthulde dat zijn rug zo was verzwakt door ondervoeding en jarenlang gekooid zijn dat zijn wervels waren ingeklapt. Zijn lever vol met littekens had een grote cyste en zijn schildklier was bezaaid met kanker.
De begrafenis was druk, onze Chinese en Westerse functionarissen gaven een laatste blijk van eer een zeer geliefde beer die zo duidelijk had genoten van zijn zeven jaar van vrijheid en zelf keuzes kunnen maken.Vaarwel Chris van je familie in Chengdu, die van je hielden en je respecteerden - tot naar de maan – en terug.
Slaap lekker, kleine beer, je zal worden gemist.
