Tot ons grote verdriet moeten wij u mededelen dat Lucky Rui op donderdag is overleden nadat ze in elkaar gestort was , en gevonden was in haar beren huis, toen het personeel om 8.00 binnen kwam om de  beren te gaan voederen in beren huis 5 . Ademend, maar duidelijk in nood, werd zij snel verdoofd en naar het ziekenhuis gebracht . Waar  dierenarts Heather en haar team  een slangetje  in het strottenhoofd van babs aanbrachten om een volledig onderzoek te doen. Het  afscheid was hartverscheurend voor het beren team en dierenartsen team, alle vrienden kwamen om afscheid te nemen van een familie lid die al sinds oktober 2000 bij ons was.

 

       
 

Lucky Rui was vernoemd naar haar bijzondere en zeer vrijgevige sponsors,  de medewerkers en  de studenten van de Chinese Internationale School in Hong Kong die verschillende beren de  afgelopen jaren hebben gesponsord . Echter er was iets met haar originele naam  toen ze 8 jaar geleden voor het eerst arriveerde en de naam Barbara kreeg en werd  geliefd Babs genoemd. Niemand kon beweren dat Babs niet een bepaalde houding had , het was een liefhebbende beer voor de mensen en voor de  andere beren, maar ze had iets wat op zich  respect afdwong op ieder vlak. Je kon babs  niks wijs maken ze was haar eigen vrouw in iedere betekenis van het woord, en zolang je alles volgens haar spelregels deed, was er niets aan de hand.
 
In de frequente beren rapporten stond dat Babs het één en  ander had uitgespookt, en dat maakte ons altijd aan het lachen. Ondanks dat zij een slachtoffer was. Was zij  een vrolijke beer en dat op haar leeftijd had zij het recht om te doen en laten wat ze wilden . Ik dacht dat jullie het leuk zou vinden de mooie brief te lezen die Heather en  ons hoofd beren manager Nic ons heeft gestuurd,die beide Babs zo goed kende
 
Van Heather :
 
Het is moeilijk te weten waar je moet beginnen als je praat over Babs/Lucky Rui. Ze was pittig met haar kenmerkende gedrag,tegenliggend van haar kleine postuur. Direct en makkelijk herkenbaar door haar bleke snuit, korte pootjes en dreadlocksachtige vacht, was zij een beer die we allemaal kende en waar we allemaal van hielden. Ze bracht 8 geweldige jaren bij ons door op onze heilig dom, worstelend, spelend en genietend van het gras onder haar voeten en de zon op haar rug. Desondanks hebben de jaren toen zij in  een kooi opgepropt zat op een beren boerderij z'n tol geëist op haar ledenmaten en haar ruggengraat. Hierdoor gebruikte ze medicatie voor artritis dat  we verstopte  in haar lekkere fruitdrankjes en plakkerige marshmallows, waardoor ze toch in een mand kon kruipen om te slapen of om te racen met haar maatje Jurgen, die ook  last had van artritis, .
 
Helaas,donderdag gaf haar kleine lichaam het op, en we vonden haar ingestort en haar lichaam was niet meer in staat om te bewegen . Een spoed medisch onderzoek wees uit dat de artritis zo'n vergevorderd stadium had bereikt en haar spieren zo ernstig had aangetast, dat er geen genezing meer mogelijk was. En van Nic, die het gedicht ' de geestdrift van hoop ' voorlas op Babs 'begrafenis. Net een week geleden woog Barbara 73 kg. Ik kende haar nu bijna zo'n 2 jaar en had veel plezier om met dit geweldige oude karakter te werken. Ondanks haar postuur, haar leeftijd en haar mobiliteitsproblemen was zij een krachtig dier. Ze was een beer die iedereen wel kende en er ging geen week voorbij of zij kwam wel voor in een beren managers- dierenartsenrapport. Zij was vaak als laatste uit het huis 's ochtends en de laatste die 's avonds naar binnen ging. In de winter bleef zij liever buiten,om haar eigen bed te maken in een door beren gemaakte greppel. Met perfect gemaakt beddengoed van stro. Zo creëerde ze haar eigen ideale slaapplaats. Dit was typisch Babs,alles op haar eigen manier.
 
Ze kon goed voor zichzelf zorgen en opkomen  de andere beren wisten dit en respecteerde haar. Vorige week nog beschermde ze haar eten en nam het op tegen Ballman, die 2 x zo groot is als zij. Maar zo was Babs. Ze was niet de mooiste beer met haar dreadlocksachtige vacht, maar ze was wel prachtig. We hielden van haar toen ze leefde, en nu ze er niet meer is houden we ook van haar. En we zullen haar verschrikkelijk missen.