SLAAP LEKKER KLEINE HARIBO
Dinsdag 16 juni 2009, 06:12 p.m.
Er zijn geen woorden die ons gevoel van verlies uit kunnen drukken als ik u wederom moet vertellen van het overlijden van één van onze mooie beren. Vooral een beer zoals Haribo, bij wie de wil om te overleven de harten heeft gestolen van iedereen die het voorrecht heeft hem gekend te hebben. Ik werd verliefd op deze beer meteen op het moment dat hij aankwam, en die liefde groeide toen hij zo moedig keer na keer de gezondheidscontrôles en chirurgische ingrepen onderging die zo noodzakelijk waren om de kwalijke gevolgen van zijn leven op de boerderij te verhelpen. Gedrongen en dik als Blanca en Woodley (vandaar zijn bijnaam “Poodley” bij aankomst), droeg hij geen enkele keer een wrok voor zijn verleden en ging gewoon door met zijn leven. Hij hield van elk soort voedsel, maakte van die aandachttrekkende framboosachtige” geluiden als hij meer wilde, hij wist heel goed dat in sommige zakken de gumberen snoepjes zaten.
Gelukkig redde hij het tot in de special care ruimte samen met Rupert, Franzi en Snoopy die daar ook wonen en speciale zorg nodig hebben, en hij aanbad de tijd die hij buiten door kon brengen, gelukkig snurkend onder de sterren. Geen enkele andere beer buiten Rupert kon Franzi’s hart winnen maar haar belangstelling voor de kerel aan de andere kant van de tralies liet ons hopen dat ze misschien nog een keer zou eindigen met twee jongens om mee te spelen, die haar het gevoel zouden geven wat een speciale beer zij is. Ik vind het zo erg dat ik niet bij het team in Chengdu kon zijn de afgelopen vrijdag, die , dat weet ik, rivieren weggehuild hebben om het verlies van deze dappere kleine beer. Hier is het verslag van dierenarts Jen over wat er is gebeurd, waarbij wij allemaal met trieste, droevige harten vaarwel zeggen tegen de zoveelste beer die ons de betekenis van vergeving leerde.
Kleine Haribo, die ieders hart stal hebben we helaas vandaag moeten euthanaseren nadat hij door zijn achterpoten zakte. De afgelopen twee weken ging het steeds slechter met hem, hij werd steeds stijver, kon helemaal niet meer staan en wilde ook niet meer bewegen om bij de speciale traktaties te komen die Caroline iedere dag liefdevol voor hem klaarmaakte. Haribo was een vechter die door zijn eerdere operatie heen was gekomen ondanks de keren dat hij moest braken, ondanks alle pogingen van het medische team. Bij het onderzoek na zijn dood bleek dat zijn slokdarm zo wijd uitgezet was dat ons medische team dat niet meer had kunnen herstellen.
Röntgen onderzoek bevestigde dat op meerdere plaatsen in zijn rug de wervels samengedrukt werden, waardoor in de loop van de tijd steeds meer druk op zijn ruggemerg kwam die langzaam de zenuwfunctie naar zijn achterpoten afsneed. Wij allen hadden Haribo nog heel lang bij ons willen houden, maar we wilden er zeker van zijn dat Haribo deze wereld zou verlaten zolang hij nog kon genieten van zijn laatste gumbeer snoepje.
R.I.P. Haribo